Five Minutes

O ventilador zumba delatando a orixe chinesa, quizais taiwanesa. Varios pensamentos corren veloces pola miña cabeza e non consigo decidirme a escribir un tipo de texto ou outro, resultando nesta especie de prosa inconexa ao ritmo dun rapeiro xaponés morto mentres abanean as cortinas. O antimosquitos fai o seu efecto: a mesa chea de corpos inertes de coleópteros. É estraño que o chisqueiro siga tendo gas, semella que levo meses usandoó.

Wolf

Saíu do medio da maleza coma un lóstrego, arrincando a man que sostiña a preciada cesta. A moza berrou, dando un chío que contrastaba co son xordo do bimbio contra o chan. Dándose a volta tras cuspir a man que sostiña na boca, saltou de novo. O lobo, cunha soa dentellada, separou a cabeza da carrapuchiña vermella do resto do corpo, tal e como faría calquera lobo con fame. O pequeno corpo quedou inerte, naturalmente, incapaz de articular queixa algunha. Despois de destrozar o pescozo da rapaza, o lobo, sen saber por que, sentiuse baleiro. Aínda así, comeu aproxidamente a metade da presa e volveu a perderse no medio do monte, de onde sempre sairá ata a fin dos tempos.

Mariachis killed my wife

A noite víase clara e despexada e aínda nin se adiviñaban os primeiros raios de sol da mañá. Clara, de 24 anos, volve do seu traballo como camareira nunha discoteca local dunha cidade do país. Esta a punto de prender un pitillo cando dobra a esquina un home duns trinta e moitos anos, mal barbeado e cun aspecto bastante lamentable. Tropeza coa moza, botándolle o cigarro ao chan. A rapaza recupera o cigarro e érguese, só para atoparse coa mirada de terror do home.

-Os mariachis!- balbuceaba.-pero se hai alguén non se atreverán a vir... si...

Clara conclúe que o tipo non debía estar moi ben da olla. Alónxase a paso rápido, e o home axiña vai detrás dela.

-Agarda, por favor!! Vanme matar a min tamén!!

Clara aperta máis o paso, tentando desfacerse do seu perseguidor, mais este non desiste mentres chama por ela coma un meniño, ata que comezou a saloucar. A rapaza parase, quizais sente pena polo home, ou quizais pensa que é mellor seguirlle a corrente ata que poida chamar á policía. De todas formas, Clara pregúntalle ao home que era todo aquilo dos mariachis, pregunta da que axiña se arrepinte.

Katana

-Cari, teño unha sorpresa.- a cara de Billy é unha mestura entre complicidade e secretismo.

-Huh?- Diana incorpórase na cama e recolle a camiseta tirada no chan para poñela.- De que se trata? É un regalo?- ilumínanselle os ollos.

-Hum… algo así. Agarda que cha ensino.- Billy sae da habitación e axiña regresa cunha espada xaponesa, unha katana, enfundada nunha funda de madeira e cun par de borlas na empuñadura. Diana, que aproveitou para prender un pitillo post-coital, mira marabillada a arma.

-Wow, pero é auténtica?

-Pois claro que é auténtica.- Billy saca a espada da funda, semella estar afiada de verdade.- É unha réplica dunha Muramasa, aquelas que perdeu o emperador xaponés cando fuxiu a China ao acabar a Segunda Guerra Mundial. Ou iso dicía na páxina web.- Diana escoita a explicación sen demasiado interese.

-Semella perigosa, deberías gardala antes de que te cortes un dedo.- di Diana, rindo polo baixo.

-Non sexas parva, ben sabes que levo andando con estas cousas dende que era un adolescente. E aínda falta o primeiro día que pase algo.- Billy da un par de estocadas ao aire.

-Coidado!- instintivamente a moza pon os brazos diante da cara.

Mob Rules

En canto entramos na pequena sala de estar, o xefe disparou a pregunta, a pesar de que podía ler a resposta nas nosas caras. O xefe sempre fora moi bo para esas cousas, por algo era o xefe.

-Matáchedelo?

-Pois...

-Merda, merda! Díxenvos que non o fixerades!

-Pero xefe, ao final...

-Non quero escusas, joder!! Sabedes que van vir por nós agora, debería... aquí mesmo!- o xefe sacou o revólver mentres falaba e apuntou á cachola de Gus. Sempre se poñía moi nervioso cando os plans non saían exactamente como el quería.

-Cálmese xefe, matamos ao “Gato”, si- o xefe amartelou o revólver- pero e que matámolos a todos. O xefe baixou a arma e miroume, incrédulo, cos seus ollos amarelentos, parecía un indixente que acababa de atopar vinte pavos.

-A todos? A Lazlo tamén? Como carallo iades matar vós a Lazlo? Non o creo.

-Que si, xefe. Todos mortos. Dillo ti, Gus.- a pesar da ameaza, Gus mantiña a súa habitual cara de póker.

-Si, si, Lazlo nin se deu conta do que pasaba.- prendeu un pitillo. -Pam, en todo o estómago. -fixo o xesto de apertar un gatillo mentres soltaba a primeira bocanada de fume.

-E Rizzoli..?

-Rizzoli foi o primeiro que nos cargamos. No seu propio piso, ademais– e fixen o xesto de disparar cunha escopeta, apuntando cara o xefe.

-Pero isto é extraordinario! Moi ben, rapaces! Sabía que podía vos confiar o traballo. Temos que celebralo! Colle o Cardhu!

Mike and the attorney

Mike atopouse nun apuro

do que non podía saír só

un día petáronlle porta

e tivo que “acompáñenos, por favor”

Unha moza de 24 anos

arrincada brutalmente

vinte e tres puñaladas nas costelas

e unha, unha soa

no medio e medio da cara.

Bungalow Bill

O rapaz observa ao lonxe. Ve una figura sentada ao lado do que parece unha tenda improvisada. Pero, que leva nas mans? O rapaz só sinte unha sede que o afoga, achégase, descoidado, á figura, aos poucos, non pode case andar. Pode que sexa a súa última esperanza. A través da intensa luz consegue adiviñar máis trazos da figura: ten unha guitarra e fáltalle unha perna, a esquerda concretamente. O rapaz mira ao seu redor por uns segundos, coma sempre, deserto ata onde alcanza a vista. Nin sequera unha pequena montaña, un montículo, unha duna, nin sequera un puto desnivel, coma se o mundo se aplanase, Galileo estaría errado nese momento. A figura vólvese cada vez máis clara a medida que o rapaz consegue vencer a intensa luz que habita na Terra permanentemente, é un vello. Esta fumando o que parece ser un pitillo de liar. O rapaz achegase, con un enorme esforzo, e di:

-Hola … ten un pouco de auga?

Revenga

A marabillosa sensación de introducir un pequeno coitelo no espacio intercostal de alguén que o mereza, unha e outra vez, ata que se desplome no chan coma un trapo suxo.

A life in a day

 Get up. Smoke. Job. Eat. Smoke. Job. Home. Eat. TV. Fuck. Smoke. Sleep. Rinse and repeat.

Only one bullet left

Seguinos ata un edificio abandonado, a súa nave estaba na azotea, aterricei alí e baixei a escaleiras, coa arma na man, unha Millenium, modificada por suposto. É sorprendente como un arma creada no século XX segue a ser efectiva nos nosos días, polo menos mentres os escudos persoais estén asi de caros, non son para andar por ahí con eles. En canto acabe con isto poñereime a trastear co que chegou antonte, a ver que se pode facer. Baixo ata a planta corenta e sete, quito o seguro na corenta e oito. En canto abro a porta que da ao descansiño, recibeme un estrondo, do cal me escudo ca porta.

How to disappear completely (And never be seen again)

As... sete? oito? Aínda non é de día, iso polo menos esta claro, xa é algo. Canto tempo levo metido ahi dentro? Sei que perdín aos chavales despois de sairmos do O'Jameson, maldita sexa a furcia que seguín, e que peor destino recaia sobre os seus ollos turquesa e a súa 95D. Merda, son un poeta borracho. Máis borracho que poeta. Por aquí vaise á casa non?

"Vas colocado, cego, posto, no aire... seguro que queres ir para casa?"

Arena

O ruído do público cesou durante 2 segundos, exactamente o que o xigantesco rival tardou en arrincar a cancela de ferro que o separaba da súa seguinte víctima. En canto a pesada porta de barrotes tocou o chan puidose ver completamente á besta que volveu a por de moda os combates. Inda así, Eukrates viase confiado, a pesar da diferencia de 143 kilos que o separaban do seu ruidoso e babexante contricante. Entre os nobres podíanse distinguir frases do tipo "Din que é capaz de rebentar un grano só con facer forza cos músculos da cara" e "Por fin está pagando a pena o abono de temporada!" Co tridente na man, Eukrates deu un paso adiante por fin. A besta fixou a súa vista nel.

O último telediario

Todas as informacións apuntan a unha posible capitulación por parte de...

SMS SS

Remato de escribir e mando a mensaxe, confiando ter saldo suficiente. Enviando mensaxe...

AA

-Hola, chámome... Cornelius. Son alcohólico, pero levo dous meses sen beber. Sinto que cada vez faise máis costa arriba, por iso decidin acudir aquí.

-Hola Cornelius, benvido ao grupo. Estamos aqui para axudarche e oír o que teñas que contarnos. Comparte con nós a túa historia. Adiante.

-Si... estou algo nervioso. Non sei si estou preparado para falar de todo diante de tanta xente.

-Enton cóntanos simplemente que fixeches hoxe, como che foi o día? Un día sen alcohol, agardo.

-Ah, ben, ben. Pois... erguinme coma sempre para ir a traballar sobre as oito, e a miña muller xa me tiña preparado o almorzo, unha grata sorpresa. Almorzamos cos rapaces e despediume cun bico, acórdome porque xa... facía tempo que non... desculpade. Despois deixei os rapaces na escola e fun ao choio. Foi unha mañá bastante dura, tiven que entregar varios informes e despois de comer fixen unha presentación. O volver a casa recollín aos rapaces das clases de inglés e relaxeime na casa vendo unha película coa miña muller despois de cear e meter os críos na cama. E mais ou menos cara as once viñen para aqui, pero estropeuseme o coche polo camiño e atopeime co móbil sen bateria. Sorte que un amable policía deixoume o seu móbil para chamar á grúa. Logo fixen o resto do camiño andando. E eso é todo máis ou menos. Por certo, alguén podería achegarme *hip* ata a miña casa?

Señor Presidente

Hoxe ten unha axenda moi apretada, Señor Presidente. Ten que dar un discurso na inauguracion da nova central nuclear, encontrarao

encima da sua mesa, logo debe ir ó barrio onde se afundiron aqueles edificios que se construiron o ano pasado, unha traxedia

sen dubida... Despois de isto ten unha comida co secretario xeral da Organizacion Anti-clerical Pro-vida,

Reflexións do asasino

Mateino. Está morto. Inmóbil. Non respira. Merda. Merda e mais merda. Vale. Tranquilízate. Podes amañalo, non ten porque ser un problema. Agocha o cadáver, desfaite del, é sinxelo, sabes onde facelo. Ben, ninguén o atopara aí. Pero non sexas estúpido, vano botar en falta e van saber que fuches ti. Nunca che gustou, nunca che caera ben, nunca foi un bo sustituto. E eles sábeno, van saber que foches ti. E non tes coartada, estabas só con el cando pasou todo. Certo é que non hai probas, pero non as precisan, van encerrarche por isto.